برای تو که بهترینی       

تو خویشاوند یاسی و برادر زاده ی بهار، اگر چه بهار خانه ی توست ، چون در بهار به دنیا آمده ای عزیزم تو شبیه شکوفه های سیبی.
کلبه ای که با نفس های تو در آن زندگی میکنم را دوست دارم و به درختانی که هر شب و روز ترا می بینند عشق می ورزم.یک روز همه چیز تمام میشود جز دو چیز؛ یکی چشمان تو و دیگری عشق، علاقه و محبت من به تو...
چگونه فراموشت کنم تو را، تو که از گل بهتری، تویی که از خرابه های بی کسی به قصر سپید عشق هدایتم کردی. عاشقی بیقرار برای خویش ساختی و برای اشکهای من شانه هایت را ارزانی داشتی و با صداقت عاشقانه ات دلم را به دست آوردی .رزای خوبم ،چگونه فراموشت کنم تو را که سالها در خیالم سایه ات را میدیدم و طپش قلبت را حس میکردم و به جستجوی یافتنت به درگاه خدا دعا میکردم تا روزی ترا، دستان پرمحبتت را کنار خویش لمس کنم .چگونه فراموشت کنم تورا که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم.برایم همه بیگانه شدند و همه خاطرات مردند...دلت را به من بده فکرت را هم،سرت را روی شانه هایم بگذار وبگذار عطر کلماتت را قسمت کنیم

۲/۱/۸۵"مجید"

آیا نامه های مرا می خوانی؟

برای تو می نویسم برای تو که معنای باران را از ناودانها نمی پرسی و هیچ گاه باکوهها قهر نمی کنی ،برای تو که پنجره را به خاطر دیدن خورشید دوست داری و به یاس به خاطر اینکه بوی یار را دارند احترام می گذاری ...در تنهائی سرشار از حضور صمیمانه تو اینك من اعتراف میکنم در این اتاق ساکت تاریک؛ هر گاه من فکر تو را شعر می کنم اگر کلمات همراه من نباشند دلم می پوسد... اگر فرصت نوشتن را از من بگیرند مثل درختی که به شوره زاری دور تبعید شده باشد از ریشه خشک می شوم . اگر کلمات از من بگریزند و من را تنها بگذارند از درون می گدازم... من شب و تنهایی را با کلمات دوست دارمبرای تو می نویسم؛ برای تو که از همه بهارها به من نزدیکتری ،برای تو که از همه شادیهای زندگی من به شعف و شادی نزدیکتری. برای تو که پاییز را نیز دوست داری و زمستان را از خانه ات نمی رانی ....عزیزم ، مهربانم؛ جایت بیش از همه در کنارم خالیست...ای ساده ترین با من ،صدا کن مرا ؛صدای تو خوب است ،صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی ست که در انتهای صمیمیت حزن می روید...روزها می آیند و می روند، ابرها فرو می ریزند و گنجشکها پیر می شوند .من یقین دارم که اگر همین امروز پنجره روحم را به سوی صدای تو باز نکنم، هرگز با بهار همسفر نخواهم شد. هر شب در اتاق کوچم به یادت فانوسی می سازم و آنرا به دورترین ستاره هدیه میدهم .تو از صبح زیباتری و در ابتدای همه دفترهایم طلوع میکنی. تو از همه خورشیدها بزرگتری و در ابتدای همه کلماتم میدرخشی...
21/1/85  "رزا"